Choroba hemoroidalna jest najczęstszą chorobą proktologiczną. Dotyczy 10% populacji osób dorosłych, a po 50. roku życia nawet około 50%. Najczęstszym objawem jest ból lub dyskomfort w okolicy odbytu oraz krwawienie. Leczenie początkowych stadiów choroby polega głównie na profilaktyce, właściwej diecie, zmianie stylu życia i prawidłowych nawykach higienicznych. W dalszych stadiach rozwoju hemoroidów wdraża się leczenie zabiegowe.

Inaczej nazywany zakrzepem splotu zewnętrznego. Chorobie towarzyszy powstanie twardego, bolesnego, różnej wielkości, sinego guzka przy brzegu odbytu. Główną przyczyną jego powstania jest siedzący tryb życia, zaparcia z forsownymi wypróżnieniami oraz ciąża i poród. Leczeniem z wyboru jest nacięcie i opróżnienie zakrzepu, najlepiej w 72 godzin od czasu jego powstania. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Rana po nacięciu zwykle goi się w ciągu kilku dni. Powikłanie w postaci krwawienia należy do rzadkości. Pozostałością po naciętym żylaku w ponad 35% przypadków jest powiększony fałd anodermy, utrudniający utrzymanie higieny w okolicy odbytu, który po zagojeniu rany można usunąć chirurgicznie lub za pomocą lasera CO2.

Szczelina odbytu jest jednym z najczęstszych, po chorobie hemoroidalnej, schorzeń proktologicznych. Około 15% konsultacji proktologicznych dotyczy pacjentów ze szczeliną odbytu. Jest to ubytek anodermy - błony śluzowej wyścielającej odbyt, długości około 1,5 cm, znajdujący się najczęściej na tylnym obwodzie kanału odbytu. Podstawowym objawem, na który skarży się pacjent cierpiący na szczelinę odbytu, jest silny ból występujący w trakcie wypróżniania i bezpośrednio po nim. Może mu towarzyszyć niewielkie krwawienie świeżą krwią, a także pieczenie i świąd okolicy odbytu. Przyczyny powstania szczeliny odbytu są zróżnicowane, do najczęstszych należą: zaparcia, urazy i uszkodzenia mechaniczne.